Close
Exit

Romeo i Džuľjetta



Завантажити:


Розділ:


ПЕРЕЛОЖИВ НА ЛАТИНКУ:
Oleksandr Hei

Опис

Romeo i Džuľjetta (anhl. Romeo and Juliet) — tragedija Viľjama Šekspira, v jakij rozpovidajeťsia pro tragične kochannia dvoch molodych veronciv iz vorožych rodyn. Pjesa napysana deś pryblyzno v 1595 abo raniše. Za žyttia Šekspira vona vydavalasia 4 razy: u 1597, 1599, 1609, data šče odnoho vydannia ne vstanovlena. U 1623 vona bula nadrukovana in folio.

 

Bezposerednim džerelom tragediji bula poema Artura Bruka «Romeo i Džuľjetta», odnak šče do Bruka cia starovynna italijśka legenda perepovidalasia bahato raziv. Jiji obrobka zustričajeťsia v «Novelío» Mazuččo vid 1476. Lujidži da Porto v «Istoriji dvoch zakonach», opublikovanij u 1524, perenis diju z Sijeny do Verony i dav herojam imena Romeo i Džuľjetta. V «Božestvennij komediji» Dante zustričajuťsia imena vorožych simej Montekki ta Kapuletti. U 1553 siužet vykorystav Baľderi u «Neščaslyvomu kochanni». Vyviv joho takož Matteo Bandello u «Novelach» u 1554, Lujidži Hrotto v «Adrijani» v 1578. Pjer Buato pereklav novelu Bandello francuźkoju movoju. Cej pereklad buv vykorystanyj Pojnterom, anhlijśkyj pereklad jakoho uvijšov do zbirky «Palac nasolody» (1565–1567). Same zvidty joho počerpnuv Artur Bruk, u jakoho zapozyčyv materijal Šekspir.

 

Romeo i Džuľjetta naležyť do tragedijnoho períodu tvorčosti barda. Cia tragedija neschoža na pizniši tragediji Šekspira. V nij bahato komedijnoho, liryčnoho, farsovoho. Tragična dolia herojiv ne je rezuľtatom provyny, očyščenniam straždanniam.

 

Tragedija Romeo i Džuľjetty vyklykala velykyj interes u predstavnykiv najriznomanitnišych mystectv. Na ciu temu stvoreno cilu nyzku muzyčnych poem, sered avtoriv jakych Huno, Berlíoz, Svendsen, Čajkovśkyj, Prokofjev. Na kanvi pjesy pobudovanyj miuzykl Bernstajna «Vest-Sajdśka istorija».

 

Perša ekranizacija datujeťsia 1911 rokom. Fiľmy za motyvamy pjesy znimaly Kastelanni (1954) ta Dzefirelli (1968).

 

Ukrajinśki pereklady

 

Peršyj pereklad tragediji «Romeo i Džuľjetta» ukrajinśkoju movoju zrobyv Pantelejmon Kuliš (vydano u Ľvovi u 1901 roci, z peredmovoju Ivana Franka)[1]. U 1928 roci vyjšla knyha «Romeo i Džuľjetta» z poznačkoju: «Pereklad P. Kuliša v pererobci M. Voronoho». Mykola Voronyj sprobuvav pidnovyty, osučasnyty Kulišiv pereklad, zrobyty joho prydatnišym dlia čytannia ta možlyvoji vystavy. U 1932 roci pjesu pereklav Vasyľ Mysyk, u 1937 r. — Abram Hozenpud, u 1952 r. — Iryna Stešenko.

 

Обговорення

Go top